آقای «بهداد»! من جزء آن دسته‌ای هستم که اعتقاد دارم؛ شما اساسا بازیگر خوبی هستید اما اتفاقی که افتاده این است که در سریال «یک مشت پر عقاب»، خیلی دیده می‌شوید. این اتفاقی‌ست که یک کار خوب، یک مجموعه درست و یک قصه پرتعلیق باعث آن شده یا خود شما هم در این سال‌های نزدیک به یک پختگی رسیده‌اید و این در سریال «یک مشت پر عقاب» به چشم آمده؟
هر دوی اینها. من که یک بازیگر خوب هستم؛ اون که هِچ! حالا با یک پروژه خوب بهتر نمود پیدا می‌کنم.
شما تا حالا در پروژه‌های خوب، کم حضور نداشته‌اید. کلا کم‌شانس هستید؟
(خیره می‌شود و به آرامی، به نشانه تایید سر تکان می‌دهد.)
در پروژه‌های خوب زیادی حضور داشته‌اید، خودتان هم کارتان را درست انجام داده‌اید. اما آن اتفاق لعنتی برای آنکه شما گل کنید و به چشم بیایید، نمی‌افتد. واقعا دلیلش چیست؟
من امروز متوجه یک ماجرایی شدم. من امروز داشتم می‌خندیدم و خیلی شاد بودم از اینکه دارم می‌خندم. دوستم که یک مراقبه‌گر است به من گفت؛ خدا را شکر! چقدر خوشحالی و چقدر شادی...ان‌شاءالله که همیشه همینطور باشی. گفت؛ حامد! من به حالت حسودی می‌کنم و من بهش گفتم؛ چی میگی؟ اونورش افسردگی‌یه و دوست مراقبه‌گرم، از خنده مرد. دوست من خندید. من فهمیدم که این را بامزه گفتم ولی، او به چیز دیگری می‌خندید. بعد از نیم ساعت خنده گفت؛ حامد! بعضی‌ها خودشان را مستحق خوشبختی نمی‌دانند. تو حتی وقتی داری می‌خندی و شاد هستی، باز هم دچار احساس سرزنشی! شاید من خودم را مستحق خوشبختی نمی‌دانم.
اینکه شما خودتان را سزاوار توفیق نمی‌دانید، در کجا نمود پیدا کرده؟
نمود پیدا کرده است دیگر. باید از این موفق‌تر باشم؟ من هر جا هستم، خوبم. از این بهتر؟ دیگر چطور ثابت کنم درجه یک هستم؟ من بهترین تاییدها را دارم از بهترین آدم‌هایی که قبول‌شان دارم. من از لحاظ توفیق در بازیگری نقطه‌نظر مثبت کسانی را دارم که قبول‌شان دارم. دیگرانی که قبول‌شان ندارم هم برایم مهم نیستند و لحاظ‌شان نمی‌کنم. یک جمله‌ای دارد «کیانوش عیاری» که من هم آن را قبول دارم؛ نوابغ تاییدکننده هستند. مرز بین سره و ناسره، مرز بین خوب یا بد، مرز بین خلاقیت‌های هنری یا چیزهای دیگر را نوابغ تایید می‌کنند و نابغه‌ها مرا تایید می‌کنند و تازه اگر هم تایید نمی‌کردند، باز هم اهمیتی نداشت. من موفق هستم. فقط ایران‌شمول نیستم؟ فقط جهان‌شمول نیستم؟ توفیق یعنی چه؟ یعنی از درون رضایت خاطر داشته باشم نسبت به شغلم یا نه، معروف باشم مثل آن سوپراستار ایکس، اما خودم بدانم که مال ِ این حرف‌ها نیستم؟ خود سوپراستارها هم مرا می‌شناسند؛ من عصایم را که بیندازم معجزه می‌شود. با کوچک‌ترین تایمی که در اختیارم می‌گذارند، بهترین‌ها را انجام می‌دهم.
چطور این بهترین‌ها را انجام می‌دهید؟ مثلا این را در سریال «یک مشت پر عقاب» توضیح بدهید.
یک مجموعه عناصِر در این کار حضور داشت.
احتمالا یکی از مهمترین دلایل، خود کارگردان کار و وسواس‌ها و دقت‌هایش است؟
دقیقا. او خودش دارد می‌گوید که «یک مشت پر عقاب» بهترین کار اوست. او خودش دارد این را می‌گوید؛ مثل یک انسان بی‌عقده. و کسی که در امروز بگوید؛ این بهترین کار من است، یعنی او پیشرفت کرده است، نه کسی که بگوید بهترین کار من، فلان چیز «بود». بود بود بود. «بود» تمام شد. البته من خودم نمی‌توانم بگویم «یک مشت پر عقاب» بهترین کار من است.
الان فکر می‌کنید بهترین کارتان کدام است؟
من فکر می‌کنم «حس پنهان» بهترین کار من است.
حامد بهداد پرشر و شور، با این حجم انرژی، چقدر در «یک مشت پر عقاب» معصوم است. آنجایی که در قسمت اول سریال می‌گویید؛ ببینید، من اصلا اهل دعوا نیستم، آدم از خنده غش می‌کند. بس که خودتان نیستید و آدم باور نمی‌کند حامدی که در باقی نقش‌هایش حتی کمی پرخاشگر است، اینجا اینطور از قالب‌های همیشگی بیرون زده و حتی میمیک‌های چهره‌اش هم معصومانه است. در گفت‌وگویی که با «اصغر هاشمی» داشتم، گفت که شما بازیگر خوبی هستید و البته بازی‌تان را کنترل هم کرده است، اما برای خود او هم این ماجرا جالب بود. رازها و شگردهای‌تان را لو بدهید!
این باید خیلی برای یک بازیگر شانس بزرگی باشد که همزمان با داشتن مجموعه‌ای از خصلت‌های ذاتی، بتواند عکس آن خصلت‌ها را با همان حجم و همان قدرت نمایش بدهد. من اول فکر می‌کردم «مارلون براندو» که یک بازیگر برون‌فکن است... ببین هیچ فرقی بین برون‌فکنی و درون‌فکنی نیست، هر دو ریزش است. مثل یک خونریزی درونی و بیرونی می‌ماند.
(صدایش را نازک می‌کند تا دخترانه حرف بزند؛ ادای خبرنگارهای خانم را در می‌آورد و کمی عصبانی‌ست. برای من هم توضیح می‌دهد که بهتر است این‌ توضیحات را در پرانتز بیاورم. این پرسش‌ها را حامد بهداد از خودش، با صدای نازک می‌پرسد و بعد به سوالات خودش، با صدای خودش جواب می‌دهد.)
(با صدای نازک) آقای بهداد! در اینجا یک کمی با اجرای بیرونی شما مواجه بودیم، دلیلش را می‌خواستیم بدانیم، چرا؟
چی، چرا؟
(با صدای نازک) اینکه بیرون فکنی؟
یعنی چه؟
(با صدای نازک)یعنی آیا بازی درونی هم تا حالا داشته‌اید؟
بله، داشتم.
(با صدای نازک)می‌شه برای ما توضیح بدهید؟
اینکه من بازی درونی داشته‌ام؟ این چه توضیحی دارد؟
(با صدای نازک) بعععععععله!
(با صدای خودش، جواب سوال اصلی را می‌دهد)
هیچ فرقی بین بازی بیرونی و درونی وجود ندارد. وقتی داشتم «مارلون براندو» را می‌دیدم و می‌دانستم که او یک بازیگر برون‌فکن است، فکر می‌کردم که او دست‌هایش را خیلی تکان می‌دهد. سرش را خیلی چپ و راست می‌برد یا تند تند راه می‌رود یا با چشمانش، خیلی چپ و راست را می‌کاود، اما بعد که مرور کردم، دیدم، نه! او مثل یک کوه، ثابت، عظیم‌الجثه، در یک نقطه معین می‌ایستد و به نقطه معین دیگری زل می‌زند و تو فقط می‌بینی درون یک کوه، یک آتشفشان وجود دارد. مثل این می‌ماند که شما یک شیر را درون یک قفس بیندازید. «مارلون براندو» را مثال زدم که بتوانم خیلی راحت، حرفم را درباره خودم بزنم. دوست مراقبه‌گر من، امروز، وقتی داشتم عکس‌های کودکی و نوجوانی‌ام را نشانش می‌دادم، گفت؛ تو چقدر معصومی! آن روی من، دقیقا سرکوب و سرزنش است و اینها مظلوم و معصوم کرده. شاید هم با همین ساختار به دنیا آمده باشم. عصیان و فریاد از آن روی من ساطع می‌شود. من این را مثل آرتیست‌های احمق بی‌شعور پاپتی، آرتیست‌های درجه سه و چهار سینما نمی‌گویم. من دارم از نگاه انسان‌شناسانه حرف می‌زنم، فقط ابتدا خودم را در لابراتوار شخصی خودم شناسایی و اسکن خواهم کرد و بعد تعمیم‌اش خواهم داد به یک کلان‌نگری و کلی‌نگری. اصلا آن سر عصیان، معصومیت است. وقتی در چشم‌های من معصومیت می‌بینید، این مال سرکوب دوران کودکی و جوانی و نوجوانی من است، در مدرسه، در کلاس و...
آن نقش‌تان در «آخر بازی» را یادتان هست؟ آنجا هم عصیان و معصومیت را در کنار هم داشتید. «آخر بازی» فیلم خوبی بود، نه؟
دقیقا. شانس آوردم. آن نقش که به خودی خود معصوم نیست. کافی‌ست آن را بدهید به یکی از همسن و سال‌های من - آنها که کارشان را بلد نیستند - تا ببینید چه بلایی سر آن نقش می‌آید.
اسم‌تان یادتان می‌آید در آن فیلم؟
پویا صادقی.
یک دیالوگ خیلی خوب داشتید آنجا که «پوپک گلدره» بهتان می‌گفت؛ غم اجتماع داره خفت می‌کنه! جالب اینجاست که معصومیت و اعتراض نقش‌تان در «یک مشت پر عقاب» مرا یاد «پویا صادقی» «آخر بازی» «همایون اسعدیان» می‌اندازد و هر دوی این کارها به نوعی تولد شما هستند. در «یک مشت پر عقاب» واقعا دیده شده‌اید.
ممکن است من قبلا به دنیا آمده باشم ولی کسی مرا ندیده باشد. به دیده شدن نیست. البته من می‌خواهم به تماشاگران سینما اضافه کنم.
فکر می‌کنید این اتفاق با «یک مشت پر عقاب» بیفتد؟
نیت من همین است. مجانی می‌روم به خانه آدم‌ها و بعد می‌کشانم‌شان به سینما. مثل رستوران‌های تازه‌تاسیس به آنها یک‌بار غذای خوشمزه می‌دهم و بعد آنها را دوباره به رستوران می‌کشانم. مطمئن باشید این اتفاق می‌افتد. خواهند گفت؛ حامد بهداد در این فیلم بازی می‌کند؛ آن پسره که تو «یک مشت پر عقاب» و فلان و بهمان فیلم بازی می‌کرد. من این کار را می‌کنم. این نوید را می‌دهم. در توانایی‌های من هست.
آنطور که شنیده‌ام، حامد بهداد تا قبل از «آخر بازی»، از مدیوم تلویزیون به‌شدت دوری می‌کرده است. حتی شنیده‌ام از بهترین کارگردان‌های وقت تلویزیون پیشنهاد بازی داشته‌اید و قبول نکرده‌اید. چه اتفاقی افتاد که به تلویزیون آمدید؟
من باید استارتم را خوب می‌زدم. اگر بد استارت می‌زدم، امروز نمی‌توانستم کارم را توجیه کنم. باید خوب استارت می‌زدم، باید به همه می‌گفتم که من صلاحیت‌اش را دارم، پس هر وقت دلم بخواهد به تلویزیون می‌روم. آخر یک روز از «مولانا» می‌پرسند؛ حکم تو در باب شرب‌خمر چیست و او که متوجه می‌شود می‌خواهند «شمس» را این میان خراب کنند، پاسخ می‌دهد؛ تا که خورد، اگر شمس خورد، شمس آب کر است! من باید توانایی‌هایم را ثابت می‌کردم که من اگر فیلم بد هم بازی کنم، خودم می‌دانم.
باز هم سریال بازی می‌کنید؟
هر کاری که دلم بخواهد انجام می‌دهم.
آقای بهداد! خیلی درباره «مارلون براندو» صحبت می‌کنی، واقعا اینقدر به او علاقه داری؟
من ادای او را در نمی‌آورم. هر چند وقت یکبار، بازی او را برای رفع عطش می‌بینم. هنوز برای من یک منشور است، مثل غزل حافظ می‌ماند. او را تماشا می‌کنم تا بازیگری فراموشم نشود. تا همیشه که نمی‌توانم بروم و سر کلاس بازیگری بنشینم.
راه‌تان را کاملا از روی نقشه پیدا می‌کنید یا آزمون و خطا هم دارید؟
هر دو.
الان چقدر نزدیک هستید به آن‌چیزی که 15-10 سال پیش فکر می‌کردید؟
(می‌خندد) از آن چیزی که فکر می‌کردم هم بازیگر بهتری هستم.
الان سریال «یک مشت پر عقاب» را که نگاه می‌کنید، هیچ لحظه‌ای نیست که بگویید، اینجا را غلط بازی کردم؟
چرا، اصولا پیش می‌آید، خیلی هم پیش می‌آید. ببینید، من داشتم درباره بازی برون‌فکنانه و درون‌فکنانه حرف می‌زدم و گفتم که ریشه هر دوی اینها یکی‌ست و هر دو از یک ریزش می‌آید. در بازیگری همه حرف‌ها گفته شده و همه کارها انجام شده است. یک جمله دارد «مارلون براندو» که می‌گوید؛ بازیگری در سطح پایین یک سرگرمی و در سطح بالا یک شاعری‌ست. من دارم درباره آن بخش شاعری‌اش حرف می‌زنم. دیگر به این فکر نمی‌کنم که باید در زمان بازی چه‌کار کنم. به این فکر می‌کنم که در دل هر لحظه، نقطه‌ای وجود دارد برای کشف. من آن نقطه‌ها را مثل انفجار ممتد خورشید در دل خودش کشف می‌کنم؛ انفجارهای کوچک کوچک ایجاد می‌کنم. من درباره خودم حرف نمی‌زنم. اینها توهم است؟ خب بگذارید باشد. ولی به شما چه ربطی دارد؟ من اصلا توهم دارم که خوبم. به کسی چه ربطی دارد. من فیلم بد هم بازی کرده‌ام، خودم می‌دانم؛ «خواهرخوانده». باز هم دارم، هم فیلم بد دارم و هم بازی بد. هر وقت بد بازی کنم، خودم بهتان می‌گویم. من خودم راست می‌گویم، دروغ نمی‌گویم. صداقت از من وام می‌گیرد. خودم بلدم. من مالِ این کارم. من حالا دیگر فقط برای سرور شخصی‌ام بازی می‌کنم. فقط برای آنکه کشف کنم؛ وه! چقدر زندگی! اما، یک نقدی هم به من وارد است. این را نمی‌گویم که تو به عنوان یک خبرنگار یا روزنامه‌نگار یا یک همکار از «دونه» کمترت سوءاستفاده کنید.یا یک بازیگر درجه چهار و پنج از «دونه» کمتر، سوء استفاده کند. دونه یعنی آن را در خاک بکاری و چیزی نشود. این را می‌گویم که یک طالب بازیگری که اولی‌اش خودم باشم، استفاده کند و چیز یاد بگیرد. بازیگری یعنی روایت انسان توسط انسان. من متاسفم از اینکه اینقدر کوچکم و بدبختم و کاش در شرایطی بودم که می‌توانستم وجوهات نامکشوف خودم را کشف کنم. بازیگری چیز مهمی‌ست. این نیست که بلیت مرا پاره کنند و بروند توی سینما. داشتم چی می‌گفتم؟
داشتید می‌گفتید که یک نقدی به من وارد است.
بله، یک اتفاقی در بازی من افتاده است و آن اینکه... یک نقدی به من وارد است. البته می‌دانید که نقد به آدم‌های جدی وارد می‌شود نه به آدم‌های غیرجدی. الان اسم‌های‌شان دارد جلو چشمانم رژه می‌رود. می‌خواهم اسم بیاورم، اما می‌دانم که شما نمی‌نویسید و چاپ نمی‌کنید.
اگر چاپ کنیم، می‌گویید؟
معلومه!
پس بگویید، چاپ می‌کنیم.
باز هم نمی‌گویم. (خنده) روزی می‌گویم که تو جرأت نکنی چاپ کنی. یک روزی اسم می‌آورم. بله، من درباره کسانی حرف می‌زنم که نقد جدی بر آنها وارد است. آنها که در کارشان جوشش است.
منبع این جوشش چیست؟
این جوشش به سرچشمه ربط دارد.
سرچشمه کجاست؟
«مارلون براندو»، او تجلی تمام بازی‌ها و بازیگری‌ست. تمام ٱموزه‌ها، همه‌اش در «مارلون براندو» تجلی پیدا کرده است.
برگردیم به آن نقدی که به بازی شما وارد است.
قبلش داشتم چی می‌گفتم؟
همان نقد.
(بهداد درباره نقد مفصل حرف می‌زند) یک کاراکتر باید یکدست به یک اصولی وفادار باشد و باید کلیات نقش را هم حفظ کند. نباید فقط جزئیاتش را استخراج کنیم. گمان می‌کنم که بعضی از نقش‌های من از یکدستی برخوردار نبوده است. البته نقش‌هایی بوده که من کلی و جزئی خوب بازی کرده‌ام، مثل نقشم در «روز سوم» که خوب بازی کردم. شاید در نقش «امیرحسین» باید یکدست‌تر بازی می‌کردم. گمانم در نقش «امیرحسین» به خاطر تنبلی یا سهل‌انگاری، بیشتر به جزئیات نقش توجه کرده‌ام و یکدستی کار حفظ نشده است.
هیچ ترسی ندارید وقتی قرار است به یک نقش نزدیک بشوید؟ یا اینقدر به خودتان اعتماد دارید که مطمئن‌اید از عهده‌اش برمی‌آیید؟
می‌ترسم. همیشه همینطور است. آره بابا، هر وقت از من نقش بدی دیدید، بدانید که من قبلش نترسیده‌ام. ترس باعث می‌شود که بروی و تسهیلاتت را قوی کنی، آره بابا!
حالا یک سوال مهمتر. هیچ ترسی در رابطه با بازیگری نداری؟ مثلا نمی‌ترسی از اینکه فید شوی؟
نه بابا، من آن‌موقع که آمدم در سینما، فید بودم. تازه فید بشوم، چه اهمیتی دارد. ولی آخر، «من» فید بشوم؟! من اصلا دیر به سینما آمدم که فید نشوم. من فید نمی‌شوم. علائم حیات و انرژی از کودکی در من وجود داشت. وقتی فیلم بازی می‌کنم؛ این من هستم با همه عاطفه‌ها و ترس‌هایم. داشتم یک قسمت از سریال «یک مشت پر عقاب» را می‌دیدم، بعد به خودم گفتم؛ آخی! همین روزها بود که عاشق شده بودم! من هستم، خودم هستم آنجا. من «حامد بهداد» هستم. من آنجا زندگی کرده‌ام. آره بابا! بعضی از بازیگرها مزخرف هستند.
چرا به تو سیمرغ نمی‌دهند؟
چه بگویم؟ (سکوت) واقعا فکر می‌کنی دلیلش را می‌دانم؟

                                                          مارلون کبیر ما