حامد بهداد با اشاره به استقبال از "کسی از گربه های ایرانی خبر نداره" بهمن قبادی در کن به خبرنگار مهر گفت: تماشاگران با فیلم ارتباط برقرار کردند و خوشبختانه نظر مثبت تماشاگران را جلب کرد. زمان آن رسیده که سینمای جدید ایران به محافل هنری جهان معرفی و دوران اوج این سینما که نماینده فرهنگ و تمدن ایرانی است، آغاز شود. "گربه های ایرانی" نماینده این موج است. بهداد افزود: کارنامه سینمایی من نشان می دهد که هرگز نخواسته ام در نقش های مشابه و یکسان کلیشه شوم. از بازی در فیلم هایی که برای جذب مخاطب ساخته می شوند و فیلم هایی که گرایش هنری دارند، نترسیده ام. سینما برایم عرصه ای برای تجربه کردن و لذت بردن از این تجربه ها است و بازی در "کسی از گربه های ایرانی خبر نداره" در ادامه این مسیر است.

بازیگر فیلم های "بوتیک" و "محاکمه در خیابان" ادامه داد: "کسی از گربه های ایرانی خبر نداره" داستانی اجتماعی دارد که زوایای کمتر دیده شده بخشی از جامعه ایران را بازتاب می دهد. جامعه ای که ویژگی های مثبت و منفی فراوان دارد و فیلم های سینمای ایران تصاویری متنوع از این جامعه به مخاطب داخلی و خارجی نشان داده اند. بهداد ، نگار شقاقی و اشکان کوشانفر در "کسی از گربه های ایرانی  نداره" نقش آفرینی می کنند و داستان درباره دختر و پسری جوان است که پس از آزادی از زندان می کوشند یک گروه موسیقی تشکیل بدهند. این فیلم امسال در بخش نوعی نگاه شصت و دومین جشنواره فیلم کن روی پرده رفت.

منبع : خبر فارسی

                                                انگار او مرا انتخاب كرد

  

نويسنده: امير پوريا

     از نقش جوانان عاصي و پرخاشجو در «بوتيك» و «اين زن حرف نمي زند» و «كافه ستاره» تا بيمار رواني فيلسوف منش «حس پنهان» تا عراقي عاشق «روز سوم» تا نقاش پيري به نام حسين سياوش كسرايي (و نه برخلاف تصور برخي، سياوش كسرايي شاعر) در فيلم «شبانه روز» ساخته خوش تركيب و اثرگذار كيوان عليمحمدي و اميد بنكدار، حامد بهداد ده ها نقش متفاوت را در كارنامه اش ثبت كرده كه فارغ از هر ويژگي مثبت يا منفي و عميق يا متوسط، يك نكته مهم و دروني ديگر را درخصوص خود او نشان مي دهند: در منش و رفتار و نوع مواجهه او با زندگي و سينما و نقش و كار، خبري از «عادي بودن» نيست، حتماً به سراغ نقش ها و تجربه هاي عجيب و بعيد مي رود، حتماً رويكردهاي نامعمولي را براي ايفاي آنان برمي گزيند و حتماً حتي ريسك بد درآمدن نقش هاي غيرمتعارف و تجربه هاي تازه را به اطمينان از كار روي نقش هاي دم دست امتحان پس داده ولي منفعل و بيش از حد آشنا ترجيح مي دهد. اينها همه مي تواند بسته به كار و زمان و عرصه تصميم گيري او، خوب ً خوب يا بدً بد از كار دربيايد. اينها به تنهايي «ويژگي» است: نه كاستي است و نه امتياز. ولي گاهي كه اين ريسك پذيري به نتيجه يي دلخواه مي رسد، مي توان با اطمينان گفت كه همان انتخاب هاي غيرعادي بهداد مهم ترين بستر شكل گيري نقش و بازي او بوده است. بازي بهداد در يكي از چندين واحد داستاني فيلم «شبانه روز» يكي از اين موارد است. با او درباره اين نقش و نوع حركت او براي ايفايش به گفت و گو نشستم و مثل هر هم صحبتي ديگر با او، اين بار هم مطمئن شدم كه آن انتخاب هاي عجيب ريشه در نگاه و فرديت عجيب خود او هم دارد.
    
    
    
    
    -به يك معناي كلي، معتقدي بازيگري واقعاً هنر است؟ يعني آن را مثلاً تزيين يا ابزاري براي كار خلاقه دو عرصه فيلمنامه و كارگرداني نمي داني؟
    
    به نظرم تفاوت عمده خيلي از بازيگران با همديگر، درست همين جاست كه خودش را نشان مي دهد. ماجرا اين است كه تئاتر و حركات موزون في نفسه هنرند و جزء هفت هنر محسوب مي شوند. و تئاتر اتفاق نمي افتد مگر اينكه آدمي روي صحنه باشد. آن آدم بازيگر است و ضمناً يكي از كارهايش بايد احاطه بر حركات موزون باشد و در ضمن بايد ديالوگ هايش را خوب بگويد و تو نخواهي توانست ديالوگ را خوب بگويي مگر آنكه اشراف به ادبيات داشته باشي و باز ادبيات هم خود يكي ديگر از هنرهاي قديم و عظيم است. همين طور مي شود ادامه داد و حتي آواز خواند به عنوان بازيگر: كه اين خودش بخشي از موسيقي است و موسيقي خودش هنر ديگري است. يك بازيگر مي تواند اتفاق هنرمندانه يي باشد. همين طوري خالي خالي. يعني همين طوري خودش و نه فقط توي كارش. به طور فردي و در خلقت اش مي تواند هنرمندانه باشد. چنين آدمي نمي تواند فقط يك تزيين كننده خلاقيت فيلمنامه و كارگرداني باشد. بازيگري به نظرم ترجمه انديشه است. نه از زباني به زبان ديگر، بلكه فقط از مديومي به مديوم ديگر، براي كشاندن ماورا به ورا، يا تبديل ذهنيت به عينيت. دو بازيگر خوب مي توانند با دو روش متفاوت، از يك نقش نوشته شده روي كاغذ دو اثر متفاوت خلق كنند. پس اين نشان مي دهد كه كار آنها خلق است، نه تزيين. چون در غير اين صورت، اگر فقط ابزاري بيش نبودند، نمي بايست كارشان در محصول با هم تفاوتي مي كرد. دو آچار، دو پيچ گوشتي، با هر ميزان تفاوت ظاهري در نهايت فقط پيچ را مي بندند يا باز مي كنند. از تفاوت محصول مي شود به ذات خلاقه كارها پي برد. بازيگران خلاق اين طورند و بقيه، حتي به نظرم تزيين هم نيستند يعني حتي ممكن است به جاي زينت بخشيدن، زشتي هم ايجاد كنند.
    
    -پس تعريف ما به سطح و نوع كار بازيگر بستگي دارد و هميشه واحد نيست. اما آيا معتقدي كه اين خلاق بودن حتماً با تغيير وجوهي از نقش همراه است؟
    
    ممكن است همراه باشد و ممكن است اين تغييراتي كه بازيگر در نقش به نسبت آنچه روي كاغذ بوده، به وجود مي آورد، به قدري ريز و جزيي باشد كه حتي به چشم نيايد. ولي در شكل كلاني تاثير مي گذارد و جلوه نقش را عوض مي كند. تصويري كه مارلون براندو در فيلم «زنده باد زاپاتا» از اميليانو زاپاتا مي سازد، شايد ربط چنداني به رئاليته زاپاتاي واقعي نداشته باشد. اما وجوه شاعرانه يي از نقش را منتقل مي كند كه باور ديگري نسبت به آن در تماشاگر شكل مي گيرد. به حس او رجوع مي كند و به آن جسم مي دهد.
    
    -برسيم به نقش عجيب پيرمرد نقاشي كه در «شبانه روز» بازي كرده يي. فيلم واحدهاي داستاني مختلفي دارد كه ظاهراً از هم جدا هستند ولي در همان حس و حال و فضاي شاعرانه به هم ربط پيدا مي كنند. با نقش ات خيلي مستقل از بقيه فيلمنامه مواجه شدي يا اينكه مدام حواست به پيوندش با حال و هواي داستان هاي ديگر بود؟
    
    نه، خيلي مستقل از بقيه ديدم اش. فيلم خودش لحن يكدستي دارد و به رغم اينكه حتي سبك بصري اپيزودهاي مختلف با هم فرق مي كند و برخي مونوكروم و برخي رنگي اند و به رغم اينكه حتي زمان قصه ها به لحاظ دوره تاريخي گاه با هم تفاوت هايي دارد، فيلم يكدست است. به جهت زيبايي در كادربندي و عكاسي، اندازه معلق بودن دوربين، اندازه مجاز فوكوس و فلو بودن تصاوير، يكدستي دارد. اما با همه اين حرف ها اگر حسين سياوش كسرايي را خود حسين سياوش كسرايي بازي مي كرد، مي شد همان چيزي كه گفتي. يعني سعي مي كرد خودش را در ارتباط با بقيه قصه هاي فيلم بازآفريني كند. ولي براي من كه دارم نقش او را «بازي» مي كنم، كارم مجرد و جدا از بخش هاي ديگر مي شود و شد. چون تفاوت سني ما به اندازه كافي نقش را بين بقيه نقش و داستان ها منحصر به فرد مي كند و روش هاي ديگري را مي طلبد. لزوم اش را نمي دانم...
    
    -يعني لزوم اينكه تو بايد اين نقش را بازي مي كردي؟
    
    بله، اينكه اصلاً چرا به سراغ من آمده اند.
    
    -يعني كلاً هيچ وقت اين را از كارگردان نمي پرسي؟ نمي پرسي كه اصلاً چرا مرا انتخاب كردي تا بداني از تو و كارت چه شناختي دارد و تو را چطور مي بيند، تا دستگيرت شود كه از تو چه مي خواهد؟
    
    اين بار نپرسيدم. همين «شبانه روز» يكي از معدود مواردي بود كه نپرسيدم. راستش را بخواهي، فقط وقتي بازي اش كردم، تازه پرسيدم. نمي فهميدم چرا دارد اين اتفاق مي افتد. ولي يك چيز را مي دانستم و آن اينكه در خرافات ذهنم اين بود كه خود حسين سياوش كسرايي مرا انتخاب كرده. شايد هم بتوانم برايت توضيح بدهم چرا. شايد وجوه مشتركي يا گاهي حس و حال مشتركي با هم داريم كه او مرا انتخاب كرده و من نمي دانم اين اشتراكات ممكن است چه باشد، يا اصلاً وجود دارد يا نه؟ گفتم كه گوشه يي از خرافات ذهن من است. راستش محصور شدن من توي آن لباس، مثل گرفتار شدن توي قفس بود. و من تا وقتي توي آن قفس قرار نمي گرفتم، حس نمي كردم نقش در من نشسته. آن همه ريش و مو و سبيل روي صورتم و آن طرز ايستادن كج و حالت قرار گرفتن پاها، واقعاً باعث مي شد حس كنم نقاش فقيد در جسم من هبوط كرده است. خب، اين همه بازيگر 60-50 ساله داريم كه خيلي هايشان با گريمي خيلي ساده تر از اين چهار ساعتي كه من هربار زير گريم مي نشستم، شباهت هاي ظاهري لازم را با نقش پيدا مي كردند. چرا بايد سراغ من مي آمدند. بعد از بازي متوجه شدم كه آنها پشت اين ظاهر، پشت اين سن و سال، انرژي مشخصي مي خواهند. در واقع مي خواهند با وجود رنجوري فيزيكي و كهولت، اين انرژي مثل همان جسمي كه محصور يك قفس است، در حسين سياوش كسرايي فيلم وجود داشته باشد. فقط همين. مغناطيسي لازم بود كه برايش پي من آمدند. وگرنه كار خاصي نكردم.
    
    -نگران اغراق نبودي؟ نقشي با اين گريم سنگين و با اين اختلاف سني با بازيگر، اين خطر را دارد كه بازيگر به جلوه نمايي خودش و هيبت ظاهري متفاوت و عجيبش دچار شود. احتياط براي پرهيز از اغراق، توي ذهنت نبود؟ اصلاً احتياط هايت حين اجراي نقش چه بود؟
    
    جسارت گاهي ممكن است از سر جهل باشد و گاهي بسيار آگاهانه و مثلاً از سر اتكا به چيزي. ولي راستش را مي گويم، جسارت من از جهل است. گاهي خودم نمي دانم دارم چه كار مي كنم. به قول رضا كيانيان كه بهم مي گفت فقط بايد احمق باشي كه چنين كاري بكني. الان هم خودم فكر مي كنم حماقت كرده ام، از جهاتي. ولي همين كار را اگر نمي كردم، اتفاق و تجربه يي برايم شكل نمي گرفت. حالاتا همين اندازه يي كه به بار نشسته، خدا را شكر مي كنم. شايد به طور كامل به بار ننشسته باشد، ولي خود تلاش و تجربه براي من بيشتر اهميت دارد. خودم از خودم بيشتر توقع داشتم، ولي نمي دانم چرا موقع انجام كار بدون ترس اتفاق افتاد. احتياطي به خرج نمي دادم. شايد اين از همان جهل مي آيد. ترس من حالاست كه ديگر نمي شود براي بهتر شدن اش كاري كرد. اين طوري كه هست، شكل گرفته و روي پرده است و تمام. براي بازيگر تجربه متفاوتي است و نصيب هركسي نمي شود. وقتي چنين نقشي بهت پيشنهاد مي شود و امكان كار در آن به وجود مي آيد، بايد ازش استقبال كني. فقط بايد اين را بگويم كه در طول كار يك چيزي كه پيش آمد و فكرش را نمي كردم، اين بود كه نسبت به سواد بصري اميد و كيوان، احساس ضعف كردم. اين نوع سواد هيچ ربطي به پژوهش و اندازه مطالعات ندارد. اين نوعي حس بصري و سواد بصري است در ارتباط با مقوله زيبايي شناسي تصويري. متوجه شدم آنها احتمالاً فيلم، خوب مي بينند و نقاشي، خوب مي شناسند.
    
    -مهم اين است كه در اين نتيجه حاصل شده، تماشاگر مدام در طول فيلم از خودش نمي پرسد بازيگر نقش اين پيرمرد كيست. اگر اين دغدغه را مي داشت، ممكن بود دليل اش جلوه نمايي بيش از حد تو باشد. ولي الان ميان آن نماهايي كه اغلب نوعي حجاب بر چهره حسين سياوش كسرايي مي اندازند و با ريش و مو يا زاويه دوربين و اندازه قاب، نمي گذارند خيلي تمام رخ و رو در رو صورت اش را ببينيم، تماشاگر پيرمرد را با صدا و طرز بيانش مي پذيرد و البته امكان دارد بعداً با ديدن تيتراژ آخر و اسم تو در نقش پيرمرد نقاش، دچار تعجب شود و واكنش نشان بدهد.
    
    اين چيزي كه مي گويي، دقيقاً به دكوپاژ فيلم برمي گردد. دكوپاژ اينقدر منظم بود و درست توي كار مي نشست كه كار را يكدست مي كرد و من را شبيه خود كار: و بالطبع شبيه و نزديك به يكدستي. به هرحال اين نقش يك مابه ازاي واقعي و بيروني داشت. بايد به خود او هم فكر مي كردم و بازآفريني مي كردم. در مورد صدايش اين را بگويم كه طبعاً مجبور بودم و تلاش كردم به جنس صداي خود او نزديك شوم. به عنوان يك بازيگر اين توضيح را بدهم كه خودم مي دانم مهم ترين ضعف من در بازيگري، صدايم است. بيان را نمي گويم، خود صدا و جنس صدا و تناليته مورد نظرم است. صداي من يك صداي چپ كوك است كه بخش بم اش به شدت ضعيف است. وقت و سرمايه توقف طولاني و بورسيه شدن و تمرين كردن را ندارم و اين از مصائب كار در هنر در سرزمين ماست كه وقت بازپروري قواي خودمان را نداريم يا بايد به زور و زحمت در لابه لاي كارهاي متوالي، كمي وقت بدزديم و به تمرين و احيا برسيم. تلاشم را مي كنم اما مي دانم اين مشكل اصلي ام است.
    
    -آگاهي، خودش امكان پيشروي به وجود مي آورد... نقش در اجراي تو با وجود مقداري تلاش براي نزديك شدن به خود حسين سياوش كسرايي و واقع نمايي آن، مقداري هم آبستره است.
    
    باز اين در آن فضا و دكوپاژ، خودش اتفاق مي افتد. مثل يك تابلوي نقاشي است كه بلندش مي كني و توي نور مستقيم مي گيري و مي بيني پشت هر رنگ، روي بوم رنگي ديگر و زيرساختي ديگر وجود دارد. در كار بازيگري، آن زيرساخت جسم و فرديت خود بازيگر است كه رنگ ها خودش در لايه اول ديده نمي شود و فقط براي ديده شدن رنگ هاي كاراكتر، پس زمينه مي سازد. اندازه نزديكي و دوري دوربين به سوژه و كادر غيرمتعارف مثل قاب اريب يا كادري كه يك سرش سنگين تر است، اينها خودش آن آبستره بودن را ايجاد مي كند. كادرهايي كه ظاهر ناموزوني دارند اما در واقع نوع ديگر و خاصي از توازن در آنها وجود دارد. خودشان آبستره را ايجاد مي كنند. ولي من به عنوان بازيگر بايد تا مي توانستم خودم را به نقش نزديك مي كردم. به واقعيت بيروني و دروني او نزديك مي شدم. چون آبستره خودش اتفاق مي افتاد. من اگر بهش آگاهانه فكر مي كردم، بازي ام از حالت متعادل خارج مي شد و تظاهر تويش مي آمد. از دكوپاژ و شيوه بصري اميد و كيوان آگاهي كامل داشتم، اما نبايد در لحظه لحظه اجرا به آن فكر مي كردم و بايد مي رفتم سراغ جزء جزء خود نقش و لايه هاي مختلفش. عكس هايش را كه اميد و كيوان در اختيارم گذاشتند، ديدم. ايشان را هيچ وقت نمي شناختم و اين يكي ديگر از دلايلي است كه مي گويم خرافه يي در وجودم به من مي گويد او مرا براي نقش خودش انتخاب كرده، نه من او و نقش را. تا پيش از شروع كار، در آن يك ماهي كه نقش به من پيشنهاد شده بود تا وقتي جلوي دوربين رفتم، فقط او را و عكس ها و حالات ايستادن و نگاه و دست هايش را توي عكس ها و كارهايش نگاه مي كردم. در آن مدت هيچ وقت تمرين نكردم، هيچ وقت صدايش را نساختم و تقليد نكردم: تا شب آخر. فقط صدايش را روي موبايلم داشتم و مدام گوش مي كردم و هميشه همراهم بود. خواستم تمرين كنم، ولي باز ديدم بهتر است او را بشنوم و ببينم. تا وقتي گريم شدم و لباس پوشيدم. اين ظاهر تازه باور را به من داد. تا قبلش مي گذاشتم در پس ذهنم وجود و حضور داشته باشد. بعد شروع كردم به بازآفريني. زيرسازي نقش، خود بازيگر است. زيرساخت اين نقش خود منم، جسم و حضور من يا هر بازيگري است كه به جاي من در مقام اجرايش برآمده باشد. روسازي آن اميد و كيوان اند، قصه است، دكوپاژ است، خود حسين سياوش كسرايي است.
    
    -بعد ديگر توانستي تمرين كني و نقش را به عمل و به عينيت دربياوري؟
    
    بعد حس ديگري شكل گرفت. حسي كه خيلي عميق بود و از همان موقع مرا به طرف اين فكر خرافي برد كه او مرا برگزيده. كاري كه در عمل مي كردم، خيلي ساده بود. مثل همه نقش هاي ديگرم سعي مي كردم به خود نقش شبيه شوم. واقعاً فكر نمي كردم دارم كار مهم و پيچيده يي مي كنم. نمي خواهم براي كارم شاني بسازم، فقط مي گويم بايد محمل نشستن او در وجود خودم را مي ساختم. بعضي اتفاقات ريز به اين پيكره جان مي داد. زندگي خودش فصل هايي دارد كه توي محيط شخصي و فضاي حسي خود آدم ها جاري مي شود و نتايجي غيرقابل پيش بيني به بار مي آورد. من گاهي حس مي كردم چيزهايي، انرژي هايي در اين شخصيت وجود دارد كه اجازه مي دهد ديالوگي بگويم يا رفتاري بكنم كه توي فيلمنامه نيست، ولي در مسير خود فيلمنامه است. از همان جنس است و شايد حتي در پس سطرهاي فيلمنامه نهان شده اما وجود دارد. مثلاً جايي هست كه حسين سياوش كسرايي با همسرش، پيش از آنكه فوت كند، حرف مي زند و مي گويد به بهار گفته يي كه ممكن است به زودي زود صاحب يك برادر شود؟ زن از اين شوخي كاملاً خصوصي و مردانه مي خندد. بعد پيرمرد مي گويد ها، چيه، مي خندي؟، اين توي متن نبود، ولي وقتي من اين را گفتم، همسر خود مرحوم آنجا بود و گفت باورت مي شود كه اين را مي گفت؟ خود او اين را مي گفت.
    
    -و حتماً خيلي هم متاثر شد.
    
    سر صحنه گريه مي كرد. به هرحال من خيلي ساده و حسي با نقش رو به رو شدم. ولي مي خواهم بگويم انگار چيزي، حسي، حس هايي از خود حسين سياوش كسرايي به من مي رسيد و انتقال مي يافت و كار خودش را مي كرد و شباهت ها يا احساس مشترك پديد مي آورد. من اهل اين اداها و شعارها نيستم كه بگويم اصلاً تبديل به نقش شده بودم و دنيا را از ديد او مي ديدم و اينها. ولي واقعاً در صحنه ختم كه اطرافيانش و بستگانش دور و بر او هستند، حتي پيش از فيلمبرداري گريه ام گرفت. انگار حس سياوش بود كه در من مي گريست. نمي دانم اين از كجا مي آمد، ولي به هر حال اتفاق افتاد و من همه اش اميدوار بودم اين در اجرا هم ديده شود. اين حس مشترك به چشم بيايد و صادقانه هم به نظر برسد. نمي دانم تا چه حد اين اتفاق افتاده است. اما از نتيجه نااميد نيستم و از خود تجربه خوشحالم.

                                    كسي جرات اين كارها را ندارد !

            شماره ي جديد مجله ي زندگي ايده آل ( نيمه ي اول بهمن ۸۷ ) منتشر شد

حامد بهداد يك چيزيش مي‌شود! يعني هميشه يك چيزيش مي‌شده؛ از همان وقت كه وارد سينما شد... برو عقب‌تر، از همان بچگي. اين را از همه كارهايش مي‌توانيد بفهميد؛ از بيقراري و سرسامي كه در لحظه لحظه زندگي‌اش موج مي‌زند. آخر يكي نيست به او بگويد اين كارها چيست كه مي‌كني! چرا آرام نمي‌گيري؟ مثل عكس‌هايش. نگاه كنيد... در همين‌ها هم مي‌شود روحيه ناآرام و منحصر به فرد او را جست‌و‌جو كرد. او عكس‌هايش را در گالري شيرين به نمايش گذاشته بود. دنيا و آدم‌هايش از نگاه اين هنرمند ديدن دارد. تعدادي از اين عكس‌ها را ببينيد.

                      براي ديدن گالري عكسهاي حامد بهداد كليك كنيد

                                                     حامد بهداد : يه بي قرارم

سي سال پيش، خيلي‌ها مي‌گفتند با آغاز انقلاب، سينما در اين كشور نابود خواهد شد، اما معمار پير انقلاب، با برنامه ريزي درست خود و پايه‌گذاري بنيادي براي سينما نه تنها باعث اين اتفاق نشد، بلكه پس از سال‌ها، بازيگران سينماي ايران برخلاف سينماي قبل از انقلاب موفق به دريافت جايزه‌هاي مختلف در دنيا شدند. در اين بين بازيگران جواني بودند استعدادهاي خود را نشان دادند، درست مثل «حامد بهداد» كه آرزوهاي بزرگي در سر دارد.

مصاحبه با بازيگري كه در صحبت كردن با نشريات آن هم از نوع غيرتخصصي، سختگير است و اصولا سعي مي‌كند به كم گفتن و گزيده گفتن بسنده كند، خالي از جذابيت نبود... حتي اگر مصاحبه در شرايطي نه چندان مناسب، پس از چند ساعت انتظار در روز پاياني فيلمبرداري يك كار سينمايي و قبل از گرفتن آخرين پلان انجام شود و در حالي كه آدم‌هاي زيادي ناظر مصاحبه هستند و هرازگاهي هم يكي يادآوري مي‌كند كه پلان آخر كار است و همه منتظرند تا بازيگري كه روبه‌روي تو نشسته، گفتگو را به پايان برساند.

در هر صورت، مصاحبه با انتظار به آخر رسيدن هر چه زودتر شروع شد! هر چند در راه برگشت هم چيزي از بار علامت سوال‌هاي ذهنم كم نشده بود، چون از بازيگري مثل «حامد بهداد» سوال‌هاي زيادي مي‌شد پرسيد، اما همه چيز هميشه آن طور كه بخواهي پيش نمي‌رود. به قول «ژان پل سارتر» يا از پيش برنده‌اي يا بازنده!!

مخصوصا زماني بيشتر اين حس را داري كه سنگ محك مناسبي براي تخمين زدن عيار مصاحبه‌ات هم انتخاب نكرده‌اند. مقيد بودن نام نشريه به قيد تخصصي، اين روزها براي خيلي از بازيگران تنها شرط لازم كه حتي شرط كافي مصاحبه كردن است!! به طوري كه نام تخصصي مي‌تواند محتوا را تحت‌الشعاع خود قرار دهد، حال آنكه از تخصص فقط نامي را در بر داشته باشد و نه نشاني... و اين جمله قطعا بر اين معنا نخواهد بود كه همه نشريات تخصصي هنري فقط نامي را يدك مي‌كشند بدون معنا، كه دادن حكمي چنين مطلق جز از سر بلاهت نخواهد بود و البته عكس آن نيز صادق است كه هر نشريه غيرتخصصي را با چوب ضعف و فقدان محتوا نمي‌توان راند.

گفته شد از بازيگراني كه حكمشان را از قبل صادر كرده‌اند و خود را در ساحتي نشانده‌اند كه عرصه سيمرغي است، نه جولانگه غير.

بايد از كساني هم گفت كه گاه پا بر خطوط ترسيمي خود مي‌گذارند، چون بهداد كه در شرايطي نه چندان مناسب كه ذكرش پيش‌تر رفت، به مصاحبه نشست. بازيگري كه براي لذت بردن از بازيش، تخصص لازم نيست برخلاف نقدش، كه خود معتقد است: «هر كس نمي‌تواند و نبايد اين كار را انجام دهد، اگرچه مي‌تواند نظر خود را بگويد.»

بهداد، بازيگري است كه نقش‌هاي كوتاه را چنان باورپذير و اثرگذار بازي مي‌كند كه گاه در پايان فيلم مي‌بيني بيشتر جذبت كرده تا نقش‌هاي پررنگ. اينجاست كه مي‌پذيري گاه بازي خوب اصالت دارد تا جايي كه مي‌توان يك فيلم نه چندان خوب و جذاب را ديد تنها براي حظ بردن از چند دقيقه بازي خوب و اين هنر يك بازيگر است...

... اهل تواضع تصنعي نيست و گاهي چنان خود را باور دارد و از توانايي‌اش مي‌گويد كه درست نمي‌فهمي خودباوري است يا غرور و يا خودبزرگ‌بيني و به راستي گاه فاصله اينها چنان باريك است كه تشخيصش، تخصص مي‌خواهد!

در طول مصاحبه چنان با هيجان و حالت‌هاي مختلف صحبت كرد و چنان اجزاي صورت و دستانش او را در حرف زدن همراهي مي‌كردند كه گويي بازي بود، يا نه! وقتي بازي مي‌كرد، خودش بود و زندگي مي‌كرد. در هر صورت مصاحبه جامع و كاملي نشد چون براي من كه بزرگترين دلخوشي‌ام كلمات هستند و روزگاري است با آنها سر مي‌كنم، با او كه كلماتي را با هيجان و تاكيد براي بيان تفكراتش بر زبان مي‌راند، راه يك سويه نبود. اصرار بر نشر آنچه كه در لف مي‌آمد فقط مي‌توانست سخن را به درازا بكشاند بي‌آنكه راه به جايي برد. آنچه كه در پي آمده ماحصل اين گفتگو با «حامد بهداد» مي‌باشد كه توانايي ديگري غير از بازيگري دارد، همچون هنر خواندن كه چندي پيش در كنسرتي همراه با گروه داركوب اجرا كرد و آن را به نمايش گذاشت، كسي كه وقتي براي مصاحبه روبه‌رويش قرار مي‌گيري حس مي‌كني خود را در موضعي بالاتر نشانده و بازنده بودن سرنوشت محتوم توست چون او مصاحبه كردن را هم از هنرهاي خود مي‌داند و در اين شرايط اگر عطاي چند سوال را به لقايش ببخشي، مي‌تواني اين را هم به هنرهايش اضافه كني تا باور كني به هنرهاي بسياري آراسته است و اين را از سر صدق مي‌گويم كه اگر نقدي بر او رواست، نشان آن است كه محتوا و ارزش براي نقد دارد، مگر نه اينكه نقد همواره معنا را نشانه مي‌رود، نه ياوه بي‌معنا را و آنكه در معرض چون و چراي نقد است در بردارنده چيزي است كه ارزش نفي و اثبات و بحث و جدل دارد.

  هنر را چه‌طور معنا مي‌كني؟

بهداد: هنر به طور اعم و بازيگري به طور اخص روايت شاعرانه‌اي است از انسان توسط آدميزاد... مسير آدميزاد رو به انسانيته يعني آدمي مي‌ره تا انسان بشه... آدميزاد انسان را مي‌سرايد... آدميزاد انسان را مي‌سرايد...

  منظور از شاعرانه بودن، دخالت حس خياله؟

بهداد: هم اين و هم هزاران تعريف جامع و مانع ديگه.

  و مد نظر شما...؟

بهداد: همون تعريف جامع و مانع.

  خب اينكه خيلي كلي شد...

بهداد: جزيي‌اش هموني مي‌شه كه در سينما مي‌بينيد... جز به جز...فريم به فريم... شعر بازيگري ديدنيه نه شنيدني و كلي‌اش همين مي‌شه كه عرض كردم خدمتتون.

  و دليل انتخاب اين هنر از طرف حامد بهداد؟

بهداد: مي‌خواستم سراينده باشم.

  اگر روزي به فرض محال اين هنر با شهرت حاصله تداخل داشته باشه، كدوم رو انتخاب مي‌كني؟

بهداد: توفيق در هر امري شهرت در پي داره... حتي اگر قاتل خوبي باشي به طور حتم معروف خواهي شد... اگر و اما نداره، من خوبم پس اسمم هست... چه در خوبي، چه در بدي. شهرت زيرمجموعه توفيقه، يعني توفيق نمي‌تونه شهرت نياره، اصلش توفيقه.

  يعني بايد افاضه بشه؟

بهداد: افاضه يعني چي؟

  يعني از يك جايي ماورايي نصيب آدمي بشه.

بهداد: آها.. ريشه افاضه از فيض مياد؟!

  بله.

بهداد: حالا من به اين كلمه فيض و افاضات كاري ندارم ولي بله گاهي اوقات از جايي مياد و نصيب آدم مي‌شه.

  پس يعني در اختيار شما نيست؟

بهداد: بله، يك بخشي از توفيق دست ما نيست، دست ديگريست، دست شرايطي شايد، پروردگار متعال و...

  شما انتخاب نمي‌كنيد؟

بهداد: شما به عنوان يك انسان، موجود صددرصد انتخاب‌گري نيستي، انتخاب تو در حد همراهيه. تو اگر انتخاب كني و اختيار كني كه هر آنچه باد مي‌وزد، مي‌وزم، هر آنچه آب مي‌رود، مي‌روم، يعني همراه طبيعت شدي. چون گردشي كه پروردگار و جهان هستي براي تو در نظر گرفته بايد همراه باشي. اگر مقاومت كني با فشار زندگي روبه‌رويي و اگر رها كني و اختيار كني كه مقاومت نكني مثل يك گهواره تو را در آغوش خواهد گرفت.

  خب اين اختيار كه خود جبره!؟

بهداد: من آدم جبرگرايي هستم و اصولا مقدار اختيارم همينه كه مقاومت نكنم. آنقدر اختيار دارم كه بپذيرم، پس مي‌پذيرم. تو بايد قدرت پذيرشتو بالا ببري. همين. به اين مي‌گن اختيار. حالا مي‌توني اختيار كني نپذيري تا بيشتر زجر بكشي...

  در كار هم همين طور هستي؟

بهداد: اين اتفاق بايد هوشمندانه بيفته.

  يعني وقتي فيلمنامه‌اي

برايت مي‌فرستند، همراه مي‌شي و

مي‌پذيري؟ هر قدر هم ضعيف باشه؟

بهداد: اگر با فيلمنامه همراه بشي، باب تخيل باز مي‌شه، تصاوير رو مي‌بيني، بوها رو استشمام مي‌كني و صداها رو مي‌شنوي. به هر حال تا يه حدي بايد اعتماد كني و اين اعتماد خودش توليد خواهد كرد و بعد تو به آن اضافه مي‌كني.

  پس بيشتر از آن، به خودت اعتماد مي‌كني؟

بهداد: گاهي اوقات به خودم، بله... ولي در كل به جريانات و به اتفاقات اعتماد كردن. البته گاهي با فيلمنامه ضعيف همراه مي‌شوم و گاهي با فيلمنامه قوي مثل «لبه پرتگاه» آقاي بيضايي كه حتي قراردادم بستم، همراه نمي‌شوم.

  براي همين در فيلمي مثل «مجنون ليلي» بازي كردي؟ همه معتقدند كار، فيلمنامه ضعيفي داشت كه شايد درحد بازيگري مثل بهداد نبود.

بهداد: من بازيگري نيستم كه بتوانم تا انتها بيننده را حفظ كنم، درسته كه خودم مي‌گم من سلطان همه بازيگرام... شاخ سينمام... اما اينو مي‌گم كه يه چيزي گفته باشم ، جلب توجهي كرده باشم، همين. فيلم «مجنون ليلي» هم اتفاقي شد... من و قاسم جعفري پيش‌تر رفاقتي داشتيم... در فيلم همسفر برايش بازي كرده بودم هر چند فيلم بسيار بدي بود، اما قاسم رفاقتش با من موند بعدها هم خيرش به من رسيد... بارها و بارها براي همه سريال‌هايش از من دعوت به كار كرد، كه نشد تا رسيد به «مجنون ليلي». من به همون سكانس هم راضيم خدا رو شكر. زندگي كردم. ارتزاق كردم. اگه شهرته، اگه پوله، اگه توفيقه اگه هرچي ...

  اين اعتماد به نفس يا غروري كه داري از كجا ناشي مي‌شه؟ همه به بازي خوب بهداد اذعان دارند و تاييد مي‌كنن، ولي لزوم اين تكرار و تاييد از جانب خودش چيه؟

بهداد: معتقدم اين تعريف رو خودم بايد كنم نه ديگران. همه جا بر عكسه. مي‌گن بگذاريد ديگران از شما تعريف كنن، خودت تعريف نكن. اما من مي‌گم نه! لطف كنين، ديگران از من تعريف نكنن، بگذاريد خودم از خودم تعريف كنم. چرا؟! چون من وكيل كار خودم هستم، چون خودم بهتر بلدم از كار خودم دفاع كنم، شما ادله دفاع از كار منو نداري، شما نمي‌دوني چرا من بازيگر خوبيم، چرا بازيگر بديم، اما خودم مي‌دونم.

 و اين موضوع دشمن‌تراشي نمي‌كنه؟

بهداد: دشمن و بدخواه زياد داشتم، اما چرا سوءتفاهم وقتي صداقت يار منه؟!

 پس با اين حساب باب نقد هم بسته مي‌شه، چون هيچ‌كس به چرايي خوبي و بدي كار ديگري واقف نيست؟

بهداد: چرا... مگه مي‌شه بي‌نقد... اگر من در اين باره يا در مورد خودم نظر مي‌دم چون كارم رو بلدم، درسش رو خوندم... شما نقدي نداري به بازيگري... خود بازيگر هم نمي‌تونه بازيگر ديگري رو نقد كنه.

  منظورم خودم نبود... انتقاد از ديدگاه منتقدين.

بهداد: به هرحال نقد وجود داره، آنها مي‌تونن نقد كنن. نظر من درباره خودم اينه...

ما مراسمي داريم در باب نقد... آنها به من مي‌گويند: «آقا تو متوهمي، تو بيمار رواني هستي، ديوانه‌اي» من جواب مي‌دهم: «بله، درسته... نظر شما محترمه... ممكنه من ديوانه باشم، اما منم، همه چيز منم، منم كه اين طوري بازي مي‌كنم، آقا شما برو جلو دوربين بازي كن، بعد ببين من چه‌طور نقدش مي‌كنم.» شماي نوعي مي‌توني نقد كني، مي‌توني ايراد بگيري، مي‌توني بدي يا خوبي بگويي اما من نمي‌پذيرم... اما شده در يك مناظره استاد سمندريان منو نقد مي‌كنه، از ايشان خوبش رو مي‌پذيرم و حتي بدش رو، چون صاحب‌نظره اما آقايي كه حوزه تخصصش در بازيگري عميق نيست چه‌طور مي‌تونه نظر جدي و درستي داشته باشه.

  اين حرف رو قبول دارم كه هر كي با هر مدركي نمي‌تونه دخالت كنه...

بهداد: دخالت نه ها !... همه مي‌تونن نظر بدن.

  ولي تخصص هم لازمه...

بهداد: بله، كه البته بيشترشون، حتي بزرگ بزرگشون هم نداره.

  با اين اوضاع فكر مي‌كني هنر بازيگري در ايران به كدام سمت و سو كشيده مي‌شه؟

بهداد: متاسفانه به سمت جهاني شدن نمي‌ره... خوشا به سعادت بازيگراني كه امكان يافتن تا جهاني بشن. از خداوند متعال طلب مي‌كنم كه توفيق نصيبشون كنه و اميدوارم شكست نخورن. مي‌خوام كه آنها باعث افتخار ما ايراني بشن. مگه آقاي رضازاده نشد، يا همين هادي ساعي، عليرضا سليماني، عليرضا سوخته‌سرايي، عليرضا حيدري و... يا اين همه المپيادهاي علمي كه بچه‌هاي ما مقام كسب مي‌كنن. دولت بايد به ما كمك كنه و مارو ساپورت كنه تا ما هم افتخار كسب كنيم. چند روز پيش با پرويز پرستويي صحبت مي‌كرديم، ايشون مي‌گفت: «هر چه دقيق مي‌شم مي‌بينم كه بازيگرهاي اونوري كار خاصي نمي‌كنن...» راست مي‌گه. حالا آقاي پرستويي انسان ماخوذ به حياييه، اينو محكم نمي‌گه، اما من اينو محكم به شما و غول منتقدها مي‌گم، كه بازيگرهاي اونوري كار خاصي نمي‌كنن جز استثناهاشون. امكانات اونها با ما قابل مقايسه نيست.

  غير از بازيگري، در زمينه كارگرداني و فيلمنامه‌نويسي و... هم همين نظر رو داري؟

بهداد: نه خير... اونجا اوضاع خيلي بهتره... در زمينه فيلمنامه‌نويسي آزادي فرهنگ، آزادي قلم، بيان و دمكراسي تقريبا واقعي‌تري حكمفرماست، هم فيلمنامه‌نويسي هم كارگرداني از نظر تيم و پول و شرايط خيلي بهترن.

  و محتوا چه‌طور!؟

بهداد: همه چيز... با وجود اينكه مجله شما تخصصي نيست، اما دوست دارم حرفي كاملا تخصصي بزنم. بازيگري و تكنيك‌هاي عميق شدن و تمركز در بازيگري از خاور دور به دست مياد. از فضاي شرق، از هند، از يوگا، از تنفس صحيح و تغذيه صحيح. عقل سالم در بدن سالم و اينها همه برخواسته از فرهنگ و تمدن قديم شرقي است. بازيگري مثل آدميزاده، همان طور كه مي‌دونيد شرق مهد تمدن بوده و هست، مهد معرفت و بازيگري نيز هست و بازيگري آگاهي است به بدن، آگاهي است به مفاصل، در كل ما آدم‌هاي مشرق زمين آدم‌هاي تكنيكي و تكنسين‌هاي درجه يكي هستيم.

  رك بودن خصيصه بدي هم نيست و حامد بهداد شهره است به اين خصلت. اما بعضي اوقات عواقبي داره. مثل اينكه فيلمنامه رو پاره مي‌كنيد و بعد به فيلمساز رك مي‌گوييد...

بهداد: فيلمسازي كه اين حرف رو به شما زده بيجا كرده، فيلمنامه هنوز تو خونمه... زماني كه فيلمنامه رو به من داد، يك فيلمنامه 16 قسمتي سريال دستم بود كه بايد تمومش مي‌كردم، از اون خواستم يك هفته بهم فرصت بده، اما بعد از سه روز زنگ زد كه فيلمنامه رو بفرست. گفتم: شما كه گفتي يك هفته فرصت دارم؟ گفت: نه، نمي‌شه... منم گفتم فيلمنامه رو انداختم سطل آشغال... اين رو به دليل بدقولي كه كرده بود گفتم وگرنه دليلي نداره اين كار رو بكنم، بعدها رضا كاهاني(كارگردان فيلم آدم) به من گفت كه همون فيلمساز كه الان اسمش در ذهنم نيست گفته، هر جا باشه پشت سر حامد بهداد اين قضيه را حتما عنوان مي‌كنه.

  سينماي ما گنجايش چنين رفتاري رو داره؟ چقدر اين كار پذيرفته شده است؟

بهداد: پذيرفته شده نباشه... من آنقدر كارهاي پذيرفته نشده انجام دادم كه اين چيزي نيست. من هراسي ندارم. اگه فيلمنامه رو دور انداخته بودم حتما مي‌گفتم، اما هنوز دارمش. همون كار خوابيد و اصلا به سرانجام نرسيد، خود تهيه‌كننده تعطيل كرد، اون فيلمساز، فيلم‌سازي بلد نبود... كدوم فيلمساز؟! فيلمنامه آقاي ناصر تقوايي رو انداختم سطل آشغال يا بيضايي؟! اينها رو به اين دليل مي‌گم كه بدونه، فيدبك شايعه‌اي رو كه درباره من ساخته تا كجا كشيده شده.

  مدتي است بازيگران ما هنرهاي ديگه‌اي از خود نشون دادن ، شما هم خوندن رو تجربه كردي؟

بهداد: به شما پيشنهاد مي‌كنم حتما كار رو گوش كنيد، بعد حتما متوجه خواهيد شد كه اين كار صرفا در ازاي شهرتم نيست، هر چند من نه بازيگر معروفي هستم و نه چهره‌ام. من فقط متخصص بازيگري‌ام، تكنسينشم... حامد بهدادشم...حتما تاييد مي‌كنيد كه خوانندگي من در گروه داركوب، هيچ ربطي به بازيگري من نداره و باز مربوطه به توانايي‌هاي من، در ضمن توانايي‌هاي ديگه‌اي هم در حوزه‌هاي ديگه دارم كه در وقت مناسب در خدمت شما هستم حتي مثل همين مصاحبه كردن.

                                                                         بهداد از نوع دوم

در چه روز و چه سالي به دنيا آمدي؟

بهداد: 26 آبان ماه سال 1352.

 با برادرت حسام چند سال اختلاف سني داري؟

بهداد: او دو سال از من كوچكتر است.

 حامد بهداد را چه‌طور معرفي مي‌كني؟

بهداد: يك بي‌قرار مهيج و يك سرگردان رو به ترس، اگر به قرار ننشيند و اگر به آرامش نرسد.

 اين بي‌قراري از كجاست؟ اين انرژي كه وقت حرف زدن خرج مي‌كني؟

بهداد: بي‌قراري از آينده است و اين انرژي براي حرف زدن، بايد داشته باشي و بايد صرف كني.

 راه درآمدي غير از بازيگري داري؟

بهداد: هيچ‌گاه نتونستم غير از بازيگري از راه ديگه كسب درآمد كنم، امتحان كردم ولي نشده.

 زندگي...

بهداد: تنها چيزي كه بايد به خاطر آن مرد.

 مشهد و امام رضا(ع)؟

بهداد: مشهد كه محل تولد، از كودكي عاشق حياط و پرنده‌هاي حرم امام رضا(ع) بودم.

 آخرين حضور جلوي دوربين؟

بهداد: فيلم سينمايي «دلخون».

 گفتگو؟

بهداد: فقط با مجلات تخصصي.

 خانواده‌سبز...

بهداد: پيش‌تر دوست نداشتم با مجله شما مصاحبه كنم، تنها از اين جهت كه مجله متخصصي نيست چون با هيچ مجله غيرتخصصي حرف نمي‌زنم. هر چند با هرمز شجاعي‌مهر دوستي دارم. موفق باشيد.

                                           این منم با همه عاطفه‌ها و ترس‌هایم

                                گفتگوي باني فيلم با حامد بهداد /   ۵ اسفند ۸۶

  

از حامد بهداد بعد ازمجموعه تلویزیونی سایه آفتاب به كارگردانی محمدرضا آهنج بیشتر اخبار سینمایی شنیدید. بازیگر فیلم‌های بوتیك، (حمید نعمت‌ا...) این زن حرف می‌زند، (احمد امینی) كافه ستاره (سامان مقدم) آدم (عبدالرضا كاهانی) با اولین حضور سینمایی‌اش در فیلم آخر بازی (همایون اسعدیان) كاندیدای سیمرغ بلورین نوزدهمین جشنواره فیلم فجر شد. حضور حامد بهداد در نقش یك افسر عراقی در فیلم روز سوم (محمد حسین لطیفی) هم نظر داوران جشنواره بیست و پنجم را جلب كرد و كاندیدای سیمرغ نقش مكمل مرد شد. او این روزها با سریال یك مشت پرعقاب (اصغر هاشمی) در نقش امیر حسین دانشور در كنار رضا كیانیان (خلعتبری) ایفاگر یك نقش متفاوت در تلویزیون است. به همین بهانه با او گفت‌وگو كردیم تا درباره این مجموعه تلویزیونی گپ مفصلی بزنیم. بهداد این روزها مشغول بازی در مجموعه تلویزیونی <زخم‌های رویا> به كارگردانی حسین سهیلی‌زاده و تهیه‌كنندگی مهران رسام است. ماحصل این گفت و شنود را در ذیل از نظر گذرانید.

‌در حال حاضر مشغول بازی در مجموعه <زخم‌های رویا> هستید. اگر موافق باشید با توضیحی در باره این مجموعه گفت‌وگو را آغاز كنیم؟

- بله، در این كار با دوستانی مثل آقایان فرامرز قریبیان، بهرام ابراهیمی، شهرام عبدلی و... همبازی هستم. نقش من هم مثل دیگر نقش‌هایی است كه شما در دیگر كارهای این روزها می‌بینید. در حال حاضر نقش‌هایی كه در خیابان‌های شهر ما و كشورما ایفا می‌شود از یك چارچوب مشخص بیرون نیستند و اصطلاحاً جنس بازی‌ها هم به روز هستند.

‌بعد از چند سال فعالیت سینمایی دوباره به تلویزیون بازگشتید، با چه انگیزه‌ای این اتفاق افتاد؟ آیا با برنامه‌ و فاكتور خاصی تصمیم گرفتید مجدداً مسیر تلویزیون را تجربه كنید؟

- نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد! شاید اشتباه كرده باشم شاید هم نه، یك شانس حرفه‌ای باشد، واقعاً نمی‌دانم چی شد كه دوباره به سمت تلویزیون آمدم.

‌یعنی حس می‌كنید شاید بازگشت به تلویزیون یك اشتباه باشد؟

- خیر، من اصلاً در این مورد قضاوت نمی‌كنم. همین جوری گفتم، شاید!! شاید این حضور مجدد در تلویزیون یك اتفاق مثبت برای من محسوب شود. البته الان نمی‌توانم درمورد آن نظری بدهم. من با آقای مهران رسام از قدیم سابقه دوستی دارم، خیلی وقت بود كه از من دعوت به كار می‌كرد كه متأسفانه هر دفعه به دلایلی مختلف این همكاری شكل نمی‌گرفت. دوست داشتم یك بار دیگر با مهران كار كنم.

‌البته بازگشت مجدد شما به سمت سریال تلویزیونی با سریال یك مشت پرعقاب (اصغر هاشمی) آغاز شد...

- بله، اما سریال یك مشت پرعقاب فقط به نظر من از تلویزیون پخش می‌شود وگرنه در اصل یك كار سینمایی با زمان بالا است. حضور افرادی مثل اصغر هاشمی، امیر اثباتی، رضا كیانیان، مهین نویدی، فرهاد توحیدی و ...

‌و حامد بهداد...

- (می‌خندد) حامد بهداد به قول شما، (البته اگر دوستان قابل بدانند) ببخشید یك پروژه برای اینكه یك كار تاپ از آب دربیایید به چیزی احتیاج دارد؟ آن تصویربرداری بسیار عالی، تدوین بسیار خوب، به اعتقاد من این كار تمام شرایط یك فیلم سینمایی را دارد. من فكر می‌كنم به لحاظ فاكتورهای مختلف این پروژه از اندازه‌های بالایی برخوردار است. من از این كار خیلی راضی هستم. خدا راشكر می‌كنم به خاطر اینكه در این پروژه و مجموعه حضور داشتم.

‌پس مشخص است كه برای انتخاب سینما و تلویزیون به كیفیت و جنس اثر فكر می‌كنید؟

- بله حتماً همین طور است، شما شاید بتوانید كار مهران رسام را یك مجموعه تلویزیونی تلقی كنید، اما كار اصغر هاشمی، با آن تیم كاملا حرفه‌ای، جای بحث ندارد! یك كار خوب بود دیگر همین!

‌به عنوان یكی از بازیگران اصلی این مجموعه از داستان سریال یك مشت پرعقاب و نحوه روایت تلویزیونی آن صحبت كنید.

- دراین درام، فاجعه اتفاق افتاده است. اما ما شرایط مخاطب خانگی را در نظر گرفتیم، البته با توجه به اینكه تصمیم دارم سطح سلیقه او را هم بالا بكشم. به نظر من در این پروسه افرادی مثل اصغر هاشمی، امیر اثباتی، محمدرضا مویینی، مسعود كرانی، رضا كیانیان ( كه توانایی‌های او به لحاظ بازیگری بركسی پوشیده نیست) فرهاد توحیدی (كه واقعاً متن خوبی نوشته است) و .... همگی به شكل همزمان مشغول بالا بردن سطح سلیقه مخاطب تلویزیون هستند، هر كدام در حرفه خودشان، ضمن اینكه شما باید این مسئله را در نظر بگیرید كه این مخاطبیك تماشاگر خانگی است. از نحوه روایت سوال كردید. باید بگویم این مسئله در اصل به كارگردان و نویسنده (صاحبان اثر) مرتبط می‌شود و من هم در حال حاضر مثل یك بیننده،‌ اثر را می‌بینم یا خوشم می‌آید و لذت می‌برم یا نه!

‌به عنوان یك بازیگر این شیوه پرداختن به یك موضوع خاصی را در تاریخ معاصر...

- برای ما به عنوان بازیگر نوع روایت فرقی نمی‌كند. وقتی كه ما فلاش بك بازی می‌كنیم با وقتی كه فلاش فوروارد را بازی می‌كنیم مگر تفاوتی وجود دارد؟

منظور من زود لو رفتن یك موضوع مهم درابتدا روایت قصه است كه ...

- فكر نمی‌كنم تماشاگر خیلی از ما جلو افتاده باشد.

اگر كل مجموعه را دنبال كنید، متوجه می‌شوید كه آنقدر اتفاقات در این سریال زیاد است كه باز كردن گره‌ها درابتدای كار، جزو نكات منفی نخواهد بود. به نظر من كیفیت داستان و نقاط مهیج این سریال آنقدر زیاد است كه شما در ادامه می‌بینید ما به اندازه كافی گره افكنی و گره گشایی خواهیم داشت.

‌سن و سال، امیرحسین دانشور پایین‌تر از سن و سال حامد بهداد (حتی به لحاظ فیزیك و گریم نقش) دیده می‌شود، این مسئله با آگاهی انجام می‌شود یا....

- درست است، قبول دارم همین طور است كه شما می‌گوید، اتفاقاً این مسئله را جای دیگر هم مورد بررسی قرار دادیم. من به شكل خلاصه با شما هم درباره این مسئله صحبت می‌كنم. ببینید! كسانی كه در مجاورت محبت مادرانه و خواهرانه تربیت می‌شوند و رشد می‌كنند، نوع و طرز رفتارشان گرایشات خاصی پیدا می‌كند. این دو خواهر و برادر هم همانطور كه می‌دانید دو قلو هستند و گمان می‌كنم كه باید وجوهات زنانه این نقش (امیر حسین) را حفظ می‌كردم. كما اینكه خواهر امیرحسین هم باید وجوهات مردانه‌ شخصیتش را حفظ كند. (البته من به این مسئله درباره ایشان دقت نكردم) من در ایفا این نقش به آهو خردمند (مادر) و دوخواهر امیرحسین نگاه كردم و بازیگران را به مثابه نقشی كه ایفاد می‌كنند مورد بررسی قرار دادم. سعی كردم نوع رفتارهای امیر حسین را برمبنای خانواده‌اش و تأثیری كه از آن گرفته است، ارائه بدهم. ضمن اینكه یك سرباز به لحاظ سنی میانگینی بین بیست و دوتا بیست و سه سال را دارد، ما هم او را چیزی در همین حدود تا بیست وچهار سال نشان دادیم. به هر حال او دانشگاه رفته و لیسانس شیمی نفت هم دارد.

‌با وجود اینكه شما امیرحسین دانشور را یك پسر پرورش یافته در خانواده می‌دانید، اما قبول كنید فردی كه چهار سال دانشگاه را گذرانده (مخصوصاً پسر) قاعدتاً می بایست كمی از خانواده جدا و كنده باشد؟

- بله قبول دارم معمولاً این طور است، اما فكر نمی‌كنم. در مورد امیر حسین این قضیه صدق می‌كند. ببینید! كسی كه خانواده كاملاً مرفهی دارد و داماد آن خانواده در شرف (خلعتبری) رسیدن به پست وزارت حتی نخست وزیری در كابینه شاهنشاه است و... نوع زندگی و شرایط خانوادگی‌اش با دیگران متفاوت است. خلعتبری با توجه به جایگاهی كه در نظام وقت دارد روی خانواده هم به شدت تأثیر گذاشته و شكل سیستم نظام را به سمت خانواده نیز كشانده است. ‌

‌یعنی معتقد هستید این مسئله باعث شده كه افراد این خانواده میل بیشتری به كانون خانواده دارند تا بطن جامعه؟

- بله، ضمن این كه باید بگویم افراد این خانواده بیشتر میل به تربیت خانوادگی دارند، یعنی به لحاظ نوع تربیت خانگی هستند اما به لحاظ تجدد و تحصیلات اصلاً خانگی نیستند. كسی كه شیمی نفت (رشته‌ای كه در‌آن زمان ممنوع بوده است) خوانده چطور می‌تواند یك آدم خانگی بوده باشد. مثل كسانی كه امروزه روز، در مدرسه نیكان تحصیل می‌كنند. به هر حال رویروش تربیت و تحصیل آنها نگاه ویژه‌ای وجود دارد و معمولاً آنها از آینده سیاسی خوبی برخوردار خواهند بود.

در مورد امیرحسین هم به همین منوال است، شیمی نفت هم از تحصیلات ممنوع آن دوران بوده كه هر كسی نمی‌توانسته در این رشته تحصیل كند. این درس در‌آن دوران مختص انگلیسی‌ها و آمریكایی‌ها بوده است. پس می‌توان گفت كه امیرحسین تنها یك تربیت خانگی دارد آن هم از نوع مثبت و خوبش اما به لحاظ بیرونی بسیار متمدن است، رانندگی بلد است و طرز رفتار و كلامش چه درخانه و چه بیرون از خانواده نشان از شخصیت به روز او دارد. در ضمن او از خانه جدا نشده است. فقط به دانشگاه می‌رفته و به منزل برمی‌گشته است تازه دو یا سه ماه است كه برای سربازی و آموزش رفته است. به نظر شما در سه ماه چه تحولی ممكن است در یك فرد ایجاد شود؟ شما از انسانی كه بیست و چند سال شخصیتش با تربیت خانواده شكل گرفته، بعد از یك جدایی دو - سه ماهه توقع چه تحولی را دارید؟در ضمن دوباره به این مسئله باید اشاره كنم كه تمام تلاشم بر این بوده كه وجوهات زنانه این آدم را حفظ كنم. اینكه طرف دوقلوی این آدم دختر است شما مطمئن باشید در رفتار او تأثیرگذار است، بدم نمی‌آمد حتی وجوهات تلطیف شده‌تر و زنانه‌تری را درمورد امیر حسین لحاظ می‌كردم. به خاطر این كه بتوانم این شخصیت را متحول كنم. زمانی كه من بتوانم در اوایل كار، نقش را اینگونه نشان بدهم، می‌توانم در ادامه طور دیگری ( یعنی بر مبنای داستان) آن را نمایش بدهم. بر منكرش لعنت كسی كه نداند من یك مرد را مردتر از هر كس دیگری بازی می‌كنم!‌

‌و همین تودارنبودن این آدم (امیرحسین دانشور) هم سرچشمه گرفته شده از همین حس نزدیك به زنانه او است؟( بعد از مطلع شدن ازآن قضیه مهم در مورد خواهرش توسط خلعتبری بدون هیچ فكری آن را با پدرش و .. در میان می‌گذارد.)

-نكته در همین جاست. درست است این همان چیزی است كه می‌خواهد سطح فكری تماشاگر امروز را ارتقاء بدهد. امروزه عصر انتقام فردی و عجولانه گذشته است.

‌ البته قابل توجه است كه روایت این داستان به تاریخ معاصر برمی‌‌گردد...

- آیا مگر بیش از سی سال از این قضیه گذشته است؟ بشر هنوز بعد از گذشت سه هزار سال گرسنه‌اش می‌شود و به خاطر رفع گرسنگی‌اش آدم می‌كشد! بعد ازگذشت سه هزار سال هنوز حسادت می‌كند! ما بعد از سی سال چه تغییری را از خودمان متوقع هستیم؟سؤالت چه بود كه به اینجا رسیدیم؟

‌بحث تودار نبودن امیر حسین ...

-بله امیر حسین تودار نیست همین! اصلاً ما مردم توداری در ایران نیستیم.

‌معتقد هستید كه زود خودمان را لو می‌دهیم؟

-بله خیلی زود ما ایرانی‌ها خودمان را لو می‌دهیم.

ما با حساب و كتاب صبوری نمی‌كنیم، اگر صبوری هم می‌كنیم از روی ناچاری است یك زمان یك نفر درختی می‌كارد صبر می‌كند، یك نفر، یك زمان هیچ‌ كار مثبتی انجام نمی‌دهد بی‌دلیل هم صبر می‌كند. این صبر به اعتقاد من بیهوده است. در مورد این آدم هم باید بگویم هیچ ارتباطی ندارد كه این آدم تحصیلكرده است اما آدم متفكری نیست! ممكن است یك چوپان بیش از یك دانشجوی رشته مثلاً نفت خردمند باشد! شما می‌توانید خود كامپیوتر باشید اما خرمند نباشید! نكته دراماتیزه این كاراكتر در این است كه قرار است توسط من بازیگر از جایی به بخش دیگری كشیده بشود! قرار است كاری من برای این نقش انجام بدهم!

‌ و معتقد است این اتفاق توسط حامد بهداد برای كاراكتر امیر حسین دانشور رخ داده است؟

-هنوز نیفتاده است، اما تا انتهای سریال یعنی بعد از شانزده قسمت این اتفاق رخ می‌دهد. اگر این كار به یك نسخه سینمایی تبدیل می‌شددر دو ساعت یا نود دقیقه این اتفاق رخ می‌داد.

‌از كارگردانی و نوع هدایت بازیگر توسط اصغر هاشمی هم صحبت كنید؟

باور كنید هر چه بیشتر می‌گذرد، بیشتر نمی‌دانم با چه زبانی باید از اصغر هاشمی تشكر كنم. هر چه بیشتر می‌گذرد بیشتر حیرت زده می‌شوم از كیفیت این سریال و مجدداً می‌گویم كه واقعاً خدا را شكر كه من در این سریال بودم.

‌ با تعاریف خاصی كه درباره این نقش از تو شنیدم، مخصوصاً درباره بحث تأثیراتی كه امیر حسین از خواهر دوقلوی خود و شرایط خانوادگی‌اش گرفته است. چقدر این نقش را نسبت به دیگر تجربه‌هایت متفاوت دیدی؟

- تفاوت این نقش مثل نقش‌های دیگری كه هر بازیگری ایفا می‌كند در جزئیات آن است. عمده این مسئله هم برمی‌گردد به تحلیل‌های من با آقای هاشمی راجع به شخصیت درون فیلمنامه و تمام گردآوری‌هایی كه عوامل مختلف این كار زیر نظر اصغر هاشمی انجام داده‌اند.‌

‌‌ یكی از بخش‌های جذاب این مجموعه، سكانس‌های پادگان است كه با بازی علیرضا خمسه فضایی متفاوت نسبت به كل كار در آن به وجود آمده است؟‌

‌-من نقل قولی از آقای هاشمی می‌كنم:” ما احتیاجی نداریم كه قلابی را به سمت تماشاگر بیاندازیم...” فكر میكنم علیرضا خمسه در این زمینه تكنسین بسیارخوبی است. فضای بسیار تلخی در محل پادگان وجود دارد كه با بازی خوب علیرضا خمسه این فضای تلخ و گاهی غیرمنطقی برای تماشاگر جذاب از آب در‌آمده است. علیرضا خمسه خیلی خوب از پس این نقش برآمده است. ولی دوبله به این شخصیت ضرر زده است. متأسفانه علی‌رغم تلاش‌هایی كه شد تا بازی‌های علیرضا خمسه در نقش استوار شه‌پرست دوبله نشود، این اتفاق افتاد.

‌فكر می‌كنم بیش از این صحبت درباره سریال یك مشت پر عقاب، منتج به لو رفتن داستان آن می‌شود،‌اگر موافق باشید بگذاریم تا در پایان سریال درباره داستان و شخصیت امیر حسین دانشور گفت و گوی مفصلی داشته باشیم؟

- بله موافق هستم و تشكر می‌كنم

حامد بهداد که به تازگی بازی در فیلم "هر شب، تنهایی" را به پایان رسانده، علاقمند است دوباره در فیلمی در ژانر دفاع مقدس بازی کند. این بازیگر جوان درباره فعالیت های اخیر خود گفت: "به تازگی در فیلم سینمایی "هر شب، تنهایی" بازی کرده‌ام و و فیلم "حس پنهان" را هم در مرحله فنی دارم. در حال حاضر نیز چند پیشنهاد دارم که در حال مطالعه فیلمنامه آنها هستم و احتمالا یکی از آنها را قبول خواهم کرد." بهداد که مدتی است حضوری فعال در پروژه های سینمایی و تلویزیونی دارد، درباره پرکاری خود گفت: "اتفاقا زیاد هم پرکار نبوده ام، بلکه سعی کردم منظم کار کنم. در حال حاضر ترتیب فیلم ها و مجموعه هایی که آماده اکران و پخش دارم به گونه ای پشت سر هم شده و این هم مصادف است با حضور من در پروژه ای جدید." وی که حضوری موفق در فیلم جنگی "روز سوم" داشت، از علاقه خود برای بازی مجدد در این ژانر گفت و خاطرنشان ساخت: "خیلی تمایل دارم در فیلمی دیگر در زمینه دفاع مقدس بازی کنم، چرا که من نگاه خودم را به هشت سال دفاع مقدس و این ژانر دارم و اگر کاری در این زمینه به من پیشنهاد شود با کمال میل قبول خواهم کرد." بهداد علاوه بر این فیلم سینمایی "آدم" را هم در نوبت اکران دارد. از این بازیگر به زودی مجموعه تلویزیونی "یک مشت پر عقاب" ساخته اصغر هاشمی پخش خواهد شد. او در این مجموعه با رضا کیانیان، خزر معصومی، هرمز هدایت، علیرضا خمسه و فریبا کامران همبازی است. "یک مشت پر عقاب" در سیمافیلم تولید شده است.

منبع خبر : مهر